با رفع تحریم‌ها چه بلایی سر پراپ‌های ایران می‌آید؟ تحلیل آینده پراپ ایرانی، ورود بروکرها و پراپ‌های خارجی

پیش از اینکه درباره آینده پراپ صحبت کنیم، باید میان تحلیل اقتصادی و پیش‌بینی سیاسی تفاوت قائل شویم. در زمان نگارش این مقاله، یعنی شهریور ۱۴۰۵، نمی‌توان با اطمینان گفت توافقی که منجر به رفع پایدار و گسترده تحریم‌های مالی شود چه زمانی یا حتی با چه سازوکاری شکل خواهد گرفت. محدودیت‌های مالی ایران همچنان جدی هستند و FATF نیز در آخرین بیانیه خود در ژوئن ۲۰۲۶، ایران را در میان حوزه‌های پرریسک مشمول «فراخوان برای اقدام» نگه داشته است. 
منبع: FATF - Call for action, June 2026  
بنابراین وقتی در این مقاله از «رفع تحریم» صحبت می‌کنیم، منظور یک سناریوی مشخص است: شرایطی که در آن صرفاً یک توافق سیاسی کوتاه‌مدت اتفاق نیفتد، بلکه محدودیت بانک‌ها، انتقال پول، همکاری با شرکت‌های مالی خارجی و فعالیت شرکت‌های بین‌المللی در ایران نیز به‌طور معناداری کاهش پیدا کند. 
این تفاوت بسیار مهم است. ممکن است بخشی از تحریم‌ها لغو شوند، اما اگر بانک‌های بزرگ همچنان ایران را یک بازار پرریسک بدانند، تأثیر آن روی بروکر و پراپ بسیار کمتر از چیزی خواهد بود که در ظاهر تصور می‌کنیم. 

برای فهم آینده پراپ باید کمی به گذشته برگردیم. مسئله ایران فقط این نبوده که «فلان بروکر ایرانی‌ها را ثبت‌نام نمی‌کند». تحریم مالی عملاً بخش بزرگی از زنجیره ارتباط تریدر ایرانی با اقتصاد جهانی را پیچیده کرده است. 
یکی از مهم‌ترین نقاط عطف در مارس ۲۰۱۲ رخ داد. سوئیفت اعلام کرد براساس تصمیم اتحادیه اروپا، بانک‌های ایرانی مشمول تحریم را از شبکه پیام‌رسان مالی خود قطع می‌کند. مدیرعامل وقت سوئیفت این تصمیم را اقدامی «فوق‌العاده و بی‌سابقه» توصیف کرد. 
منبع: SWIFT - Disconnection of sanctioned Iranian banks, 2012 
پس از اجرای توافق هسته‌ای، در ژانویه ۲۰۱۶ بسیاری از بانک‌هایی که از فهرست تحریم اتحادیه اروپا خارج شده بودند دوباره به سوئیفت متصل شدند. این وضعیت دائمی نماند و در نوامبر ۲۰۱۸ سوئیفت بار دیگر دسترسی برخی بانک‌های ایرانی را تعلیق کرد. 
منبع: SWIFT - Iran banking connectivity 
اثر چنین محدودیتی برای یک تریدر فقط این نیست که انتقال بانکی سخت‌تر می‌شود. وقتی بانک‌ها، پردازشگرهای پرداخت و مؤسسات مالی بین‌المللی همکاری با یک کشور را پرریسک تلقی کنند، بروکرها نیز باید هزینه حقوقی و نظارتی بیشتری برای پذیرش مشتریان آن کشور بپردازند.  بعضی شرکت‌ها در چنین شرایطی ترجیح می‌دهند به‌طور کامل از ارائه خدمات به آن بازار صرف‌نظر کنند. نتیجه برای تریدر ایرانی روشن بوده است: دامنه انتخاب محدودتر شده است. 
در سال‌هایی که معامله‌گر اروپایی یا آسیایی می‌توانست میان تعداد زیادی کارگزار دارای مجوزهای معتبر انتخاب کند، معامله‌گر ایرانی در بسیاری از مواقع ناچار بود از میان مجموعه محدودتری از کارگزاران، شرکت‌های آفشور یا روش‌های غیرمستقیم انتقال پول انتخاب کند. 
این وضعیت به معنی نامعتبر بودن همه بروکرهای در دسترس ایرانی‌ها نیست، اما کم شدن رقابت همیشه یک پیامد دارد: قدرت انتخاب مشتری کاهش پیدا می‌کند. 

رشد پراپ در ایران را نمی‌توان فقط نتیجه تحریم دانست. پراپ در کشورهای بدون تحریم هم یک صنعت بزرگ است، چون مسئله اصلی آن دسترسی تریدر به سرمایه است. با این حال شرایط اقتصادی ایران باعث شده این مزیت برای تریدر ایرانی اهمیت بسیار بیشتری پیدا کند. 
فرض کنیم یک تریدر توانایی مدیریت یک حساب ۱۰۰ هزار دلاری را دارد. تأمین چنین سرمایه‌ای از منابع شخصی برای بخش بزرگی از معامله‌گران ایرانی تقریباً غیرممکن است. هرچه فاصله ارزش ریال و ارزهای بین‌المللی بیشتر شده، اندازه حساب دلاری که یک معامله‌گر می‌تواند شخصاً تأمین کند نیز در مقایسه با استانداردهای جهانی کوچک‌تر شده است. 
پراپ دقیقاً روی همین مسئله دست می‌گذارد. تریدر به‌جای تأمین کل سرمایه، عملکرد و تواناییمدیریت ریسک خود را در یک فرآیند ارزیابی نشان می‌دهد و در صورت موفقیت می‌تواند به قدرت معاملاتی بسیار بزرگ‌تری دسترسی داشته باشد یا براساس عملکرد خود پاداش دریافت کند. 
برای تریدر ایرانی، این مزیت با محدودیت دسترسی به خدمات مالی خارجی ترکیب شده است. به همین دلیل پراپ در ایران هم راهی برای دسترسی به سرمایه بزرگ‌تر بوده و هم بخشی از خلأ ایجادشده در بازار مالی بین‌المللی را پوشش داده است. اگر تحریم‌ها برداشته شوند، بخش دوم این مزیت کم‌رنگ خواهد شد؛ اما بخش اول همچنان باقی می‌ماند. 

احتمالاً اولین اتفاق، ورود صدها شرکت خارجی به ایران نیست. اولین اتفاق بسیار ساده‌تر و در عین حال مهم‌تر است: حق انتخاب تریدر ایرانی بیشتر می‌شود. 
اگر محدودیت‌های بانکی، پرداختی و حقوقی کاهش پیدا کنند، احتمال اینکه شرکت‌های مالی بیشتری بازار ایران را بررسی کنند بالا می‌رود. بعضی بروکرهایی که اکنون به دلایل تحریمی یا سیاست‌های مدیریت ریسک خود مشتری ایرانی نمی‌پذیرند، ممکن است در آینده سیاستشان را تغییر دهند. 
این اتفاق البته خودکار نخواهد بود. رفع تحریم سیاسی یک شرط مهم است، اما تنها شرط نیست. وضعیت مبارزه با پول‌شویی، FATF، قوانین داخلی ایران، انتقال ارز و امکان اجرای فرآیندهای استاندارد احراز هویت همگی روی تصمیم یک مؤسسه مالی جهانی برای ورود به ایران اثر دارند. در ژوئن ۲۰۲۶ FATF همچنان از کشورهای عضو خواسته است درباره ایران اقدامات مقابله‌ای و بررسی‌های تقویت‌شده اعمال کنند. 
منبع: FATF - High-risk jurisdictions, June 2026
بنابراین حتی اگر فردا بخشی از تحریم‌ها حذف شود، نمی‌توان انتظار داشت روز بعد همه بروکرهای بزرگ جهان در ایران دفتر باز کنند، اما اگر این تغییرات پایدار باشند، بازار به‌تدریج باز خواهد شد و همین «باز شدن تدریجی» برای تغییر بازار پراپ کافی است. 

یکی از تصورات رایج این است که اگر بروکرهای معتبر وارد ایران شوند، مردم دیگر نیازی به پراپ ندارند. این تصور فقط بخشی از واقعیت را می‌بیند. 
شرکت‌هایی مانند ساکسو یا آی‌جی در بازارهای مختلف تحت نظارت نهادهای مالی شناخته‌شده فعالیت می‌کنند. برای نمونه ساکسو یک بانک دارای مجوز دانمارکی است و در چند حوزه قضایی دیگر نیز مجوزهای مالی دارد. آی‌جی نیز در بازارهای مختلف توسط نهادهایی مانند FCA، BaFin، ASIC و MAS تنظیم می‌شود. 
منبع: Saxo Bank - licenses
داشتن رگولاتوری معتبر به معنای صفر شدن ریسک نیست، اما استاندارد حقوقی، گزارش‌دهی، حفاظت از دارایی مشتری و نظارت بر فعالیت شرکت را به سطح متفاوتی می‌برد. 
اگر چنین سطحی از رقابت در دسترس مستقیم تریدر ایرانی قرار بگیرد، انتظارات کاربر نیز تغییر می‌کند. دیگر صرف اینکه «می‌توانم در این مجموعه حساب باز کنم» مزیت مهمی محسوب نمی‌شود. کاربر درباره کیفیت اجرای سفارش، اسپرد، کمیسیون، برداشت پول، حفاظت از دارایی، زیرساخت، قرارداد، سابقه شرکت و رگولاتوری سؤال خواهد کرد. این تغییر ذهنیت مستقیماً روی پراپ ایرانی نیز اثر می‌گذارد. 
تریدر از پراپ می‌پرسد سرمایه شرکت از کجا می‌آید؟ حساب من شبیه‌سازی‌شده است یا واقعی؟ سیاست مدیریت ریسک چیست؟ شرکت چگونه درآمد دارد؟ برداشت‌ها از چه منابعی پرداخت می‌شوند؟ آیا سابقه مالی و حقوقی شرکت قابل بررسی است؟ در فضای رقابتی‌تر، پاسخ ندادن به این سؤال‌ها سخت‌تر خواهد شد. 

الزاماً نه. بروکر و پراپ دو مدل کسب‌وکار متفاوت هستند و نباید تصور کرد هر بروکر بزرگی بعد از ورود به یک کشور حتماً چالش پراپ ارائه خواهد کرد، اما اتفاقات بازار جهانی نشان می‌دهد فاصله این دو صنعت کمتر از گذشته شده است. 
یکی از جذاب‌ترین نمونه‌ها اتفاقی است که میان اف‌تی‌ام‌او و اوآندا افتاد. اف‌تی‌ام‌او که یکی از شناخته‌شده‌ترین برندهای پراپ در جهان است، در دسامبر ۲۰۲۵ خرید گروه اوآندا را نهایی کرد؛ بروکری که از سال ۱۹۹۶ فعالیت می‌کند و در چند بازار مهم مالی دارای مجموعه‌های رگوله‌شده است. 
منبع: FTMO - Completion of OANDA acquisition 
چند ماه بعد، برنامه پراپ خود اوآندا متوقف شد و این بخش به سمت مجموعه تخصصی اف‌تی‌ام‌او هدایت شد؛ درحالی‌که اوآندا تمرکز خود را روی کسب‌وکار بروکری حفظ کرد. 
منبع: FTMO - OANDA Prop Trader conclusion 
این اتفاق برای آینده پراپ ایران پیام مهمی دارد. احتمالاً آینده الزاماً «بروکر در برابر پراپ» نیست. ممکن است شاهد ساختارهایی باشیم که در آن شرکت پراپ، بروکر، تأمین‌کننده زیرساخت و سرمایه‌گذار در کنار یکدیگر قرار بگیرند. اگر اقتصاد ایران بازتر شود، همین مدل همکاری می‌تواند برای شرکت‌های ایرانی نیز مطرح شود. 

بازار جهانی پراپ امروز فقط به یک نوع شرکت محدود نیست. اف‌تی‌ام‌او یکی از بزرگ‌ترین نام‌های حوزه پراپ مدرن است. دِ فایورز نیز برنامه‌هایی برای رشد سرمایه دارد و در یکی از مسیرهای فعلی خود امکان افزایش حساب تا ۴ میلیون دلار را اعلام کرده است. 
منبع: The5ers - Scaling Program 
تاپ‌استپ نیز نمونه دیگری است که بیشتر در بازار معاملات آتی فعالیت می‌کند. نکته جالب اینجاست که در قوانین فعلی تاپ‌استپ، ایران صراحتاً در فهرست کشورهایی قرار دارد که شهروندان آن امکان معامله، دریافت فاند و دریافت پرداخت از این مجموعه را ندارند. 
منبع: Topstep - Eligibility rules
همین مثال به‌خوبی نشان می‌دهد تحریم و محدودیت‌های مرتبط با آن چه اثری روی انتخاب تریدر ایرانی دارند. 
اگر روزی چنین موانعی برداشته شوند، کاربر ایرانی می‌تواند قیمت، قوانین، برداشت، دراودان، مسیر افزایش سرمایه و سابقه یک پراپ داخلی را با تعدادی از بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان مقایسه کند. این مقایسه جایی است که رقابت واقعی آغاز می‌شود. 

بزرگ‌ترین اشتباه این است که تصور کنیم رفع تحریم همه پراپ‌های ایرانی را به یک اندازه تهدید خواهد کرد. پراپی که مزیت اصلی آن محدود بودن انتخاب کاربر است، با مشکل جدی روبه‌رو خواهد شد. اگر یک شرکت قوانین مبهم داشته باشد، برداشت‌ها با تأخیر انجام شوند، زیرساخت فنی ضعیف باشد یا مدل کسب‌وکار آن برای مشتری شفاف نباشد، باز شدن بازار حاشیه امن چنین مجموعه‌ای را کاهش می‌دهد، اما برای یک پراپ معتبر ایرانی داستان کاملاً متفاوت است. 
شرکتی که در دوران تحریم توانسته جامعه بزرگی از تریدرها ایجاد کند، زیرساخت فنی بسازد، سیستم مدیریت ریسک داشته باشد، برداشت‌های منظم انجام دهد و اعتماد کاربران را به دست آورد، چیزی در اختیار دارد که یک مجموعه خارجی صرفاً با سرمایه نمی‌تواند فوراً ایجاد کند: شناخت بازار ایران. دانستن رفتار تریدر ایرانی، قدرت خرید، روش پرداخت، الگوی معامله، نیازهای پشتیبانی و فرهنگ مالی این بازار یک دارایی واقعی است؛ بنابراین احتمالاً رفع تحریم باعث نمی‌شود «پراپ ایرانی» از بازار حذف شود؛ بلکه فاصله پراپ‌های حرفه‌ای و پراپ‌های ضعیف بسیار بیشتر خواهد شد. 

یکی از پیامدهای احتمالی رفع پایدار تحریم، افزایش امکان ورود سرمایه خارجی است. تجربه سال‌های پس از توافق هسته‌ای قبلی نشان می‌دهد این موضوع فقط یک فرض نظری نیست. 
طبق داده‌های بانک جهانی، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی ورودی به ایران از حدود ۳٫۳۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۶ به حدود ۵٫۰۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۷ رسید. در سال ۲۰۱۸ این رقم دوباره به حدود ۲٫۳۷ میلیارد دلار کاهش پیدا کرد. 
منبع: World Bank Data - Iran FDI
بانک جهانی در گزارش سال ۲۰۱۷ خود نیز تأکید کرده بود که اقتصاد ایران پس از کاهش تحریم‌های هسته‌ای رشد قابل‌توجهی را تجربه کرد، اما سرمایه‌گذاری خارجی مورد انتظار به‌طور کامل محقق نشد؛ یکی از دلایل مهم، اتصال ناقص شبکه بانکی ایران به سیستم مالی جهان و تداوم نااطمینانی درباره آینده توافق بود. 
منبع: World Bank - Iran Economic Outlook 2017
این تجربه یک درس مهم دارد: سرمایه فقط به «لغو تحریم روی کاغذ» نگاه نمی‌کند. سرمایه‌گذار دنبال ثبات است. جواد صالحی‌اصفهانی، اقتصاددان ایرانی و استاد اقتصاد دانشگاه ویرجینیا تک، سال‌ها قبل درباره یکی از آثار تحریم‌ها گفته بود که «تحریم‌ها انتظارات فعالان اقتصادی را تغییر می‌دهند» و همین مسئله سرمایه‌گذاری خصوصی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. 
منبع: Belfer Center - Conversation with Djavad Salehi-Isfahani
بنابراین اگر رفع تحریم با ایجاد اعتماد بلندمدت همراه شود، پراپ ایرانی می‌تواند به چیزی دسترسی پیدا کند که امروز بسیار محدودتر است: سرمایه بیرونی. این سرمایه می‌تواند مدل صنعت را کاملاً تغییر دهد. 

اینجا شاید مهم‌ترین بخش آینده صنعت پراپ باشد. 
در ساده‌ترین مدل، یک پراپ کاربران را وارد ارزیابی می‌کند، تریدرهای موفق را شناسایی می‌کند و براساس عملکردشان پاداش می‌دهد. اما ارزش واقعی شرکتی که هزاران معامله‌گر را ارزیابی کرده فقط درآمد حاصل از چالش‌ها نیست. این شرکت یک دارایی بسیار مهم‌تر دارد: داده عملکرد تریدرها. 
پراپی که بتواند بفهمد کدام تریدر سود پایدار دارد، چه کسی دراودان را کنترل می‌کند، چه کسی سود خود را روی چند معامله متمرکز کرده، چه معامله‌گری در دوره‌های مختلف بازار رفتار باثبات دارد و کدام استراتژی قابلیت تکرار دارد، عملاً یک سیستم کشف استعداد مالی ساخته است. اگر بازار ایران به سرمایه‌گذاران و شرکت‌های مالی خارجی متصل‌تر شود، این داده می‌تواند ارزش بسیار بیشتری پیدا کند. در چنین شرایطی بهترین پراپ‌ها ممکن است کم‌کم از یک مدل مبتنی بر «فروش چالش» به سمت مدلی حرکت کنند که هدف واقعی آن شناسایی تریدر، مدیریت ریسک و تخصیص سرمایه است. این همان جایی است که صنعت پراپ از یک کسب‌وکار اینترنتی به یک کسب‌وکار مالی جدی‌تر نزدیک می‌شود. 

این بخش از ماجرا پیچیده‌تر است. 
رفع تحریم می‌تواند درآمد ارزی کشور را افزایش دهد، هزینه تجارت را کاهش دهد، دسترسی به منابع ارزی را بهتر کند و بخشی از ریسک سیاسی موجود در نرخ ارز را کاهش دهد. بنابراین از نظر اقتصادی منطقی است که انتظار داشته باشیم کاهش پایدار تنش‌های خارجی بتواند فشار روی بازار ارز را کمتر کند. اما این گزاره با جمله «تحریم برداشته شود، دلار حتماً ارزان می‌شود» تفاوت زیادی دارد. نرخ ارز فقط از تحریم تأثیر نمی‌گیرد. تورم، رشد نقدینگی، کسری بودجه، سیاست بانک مرکزی، نرخ بهره، صادرات، واردات، انتظارات تورمی و ورود و خروج سرمایه همگی تعیین‌کننده‌اند. حتی اگر نرخ ارز کاهش پیدا کند، پایداری آن اهمیت بیشتری از افت کوتاه‌مدت دارد. 
بااین‌حال اگر طی چند سال قدرت خرید واقعی مردم بیشتر شود و تبدیل سرمایه ریالی به سرمایه دلاری آسان‌تر شود، بخشی از تقاضای فعلی پراپ احتمالاً تغییر خواهد کرد. معامله‌گری که بتواند بدون دردسر یک حساب شخصی ۲۰ یا ۳۰ هزار دلاری نزد یک بروکر معتبر داشته باشد، شاید دیگر برای گرفتن یک حساب کوچک پراپ انگیزه سابق را نداشته باشد. اما اینجا یک بازار جدید ایجاد می‌شود. 

اگر حساب‌های کوچک پراپ بخشی از جذابیت امروز خود را از دست بدهند، شرکت‌ها برای حفظ معامله‌گران حرفه‌ای باید سرمایه بسیار بزرگ‌تری پیشنهاد کنند. آن زمان ممکن است سؤال تریدر دیگر این نباشد که «چطور یک حساب ۱۰ هزار دلاری بگیرم؟» بلکه بپرسد: چطور می‌توانم به یک حساب ۵۰۰ هزار دلاری یا یک میلیون دلاری برسم؟ این سناریو چندان دور از واقعیت بازار جهانی نیست. دِ فایورز در حال حاضر در یکی از برنامه‌های خود مسیر افزایش سرمایه تا ۴ میلیون دلار را اعلام کرده است. 
منبع: The5ers - Scaling Program
بنابراین اگر قدرت خرید و دسترسی مالی معامله‌گران ایرانی افزایش پیدا کند، ممکن است رقابت پراپ‌ها نیز از «چه کسی چالش ارزان‌تری دارد؟» به سمت «چه کسی مسیر واقعی‌تری برای مدیریت سرمایه بزرگ ارائه می‌دهد؟» حرکت کند. این تغییر برای کل بازار پراپ ایران مثبت خواهد بود. 
یک نکته مهم؛ حساب ۱۰۰ هزار دلاری پراپ همیشه به معنی ۱۰۰ هزار دلار پول واقعی نیست، بازتر شدن بازار احتمالاً باعث می‌شود سواد کاربران درباره مدل کسب‌وکار پراپ نیز افزایش پیدا کند. 
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم هر حساب ۱۰۰ هزار دلاری پراپ الزاماً به معنی قرار گرفتن ۱۰۰ هزار دلار پول واقعی در اختیار تریدر است. در صنعت پراپ مدرن مدل‌های مختلفی وجود دارد و بخشی از شرکت‌ها ارزیابی و حتی مرحله پس از آن را در محیط شبیه‌سازی‌شده اجرا می‌کنند. 
برای مثال اف‌تی‌ام‌او در شرایط فعلی خود صراحتاً توضیح می‌دهد که حساب‌های بخش CFD آن با سرمایه فرضی و در محیط شبیه‌سازی‌شده هستند و شرکت می‌تواند داده معاملات تریدرها را برای معاملات جداگانه خود مورد استفاده قرار دهد. 
منبع: FTMO - Terms and Conditions
در بخش معاملات آتی این شرکت نیز ابتدا حساب شبیه‌سازی‌شده ارائه می‌شود و تنها گروه کوچکی از تریدرهای برتر ممکن است بنا به تشخیص شرکت به حساب واقعی منتقل شوند. 
منبع: FTMO Futures - Sim Funded Account
این موضوع الزاماً نقطه ضعف نیست؛ بلکه نشان می‌دهد در ارزیابی یک پراپ نباید صرفاً به عدد بالانس روی صفحه نگاه کرد. 
مدل درآمد، پرداخت سود، توان مالی شرکت، مدیریت ریسک و نحوه استفاده از داده معاملات اهمیت بسیار بیشتری پیدا می‌کند. 

در بازار رقابتی‌تر، شرکت‌ها فقط روی قیمت رقابت نمی‌کنند. قوانین نیز تبدیل به بخش مهم‌تری از محصول می‌شوند. احتمالاً رقابت روی دراودان، سهم سود، زمان برداشت، محدودیت معاملات، زمان ارزیابی و مسیر افزایش سرمایه افزایش پیدا می‌کند. اما نباید تصور کرد آینده پراپ الزاماً به معنی «آسان‌تر شدن همه قوانین» است. اگر سرمایه واقعی بیشتری وارد صنعت شود، پراپ‌ها حتی ممکن است درباره کیفیت تریدر سخت‌گیرانه‌تر شوند. 
تریدری که یک‌بار با ریسک بالا تارگت ۱۰ درصدی را رد کرده، الزاماً فرد مناسبی برای مدیریت یک میلیون دلار نیست. برای سرمایه‌گذار حرفه‌ای، ثبات سود، کنترل افت سرمایه، نحوه توزیع سود، تعداد معاملات، میزان ریسک در هر پوزیشن و قابلیت تکرار استراتژی بسیار مهم‌تر از یک بازده کوتاه‌مدت است. 
بنابراین آینده حرفه‌ای پراپ احتمالاً به سمت قوانین کمتر اما هوشمندانه‌تر می‌رود؛ قوانینی که بیشتر از اینکه فقط مانع کاربر باشند، کیفیت واقعی تریدر را اندازه‌گیری کنند. 

اگر محدودیت‌های سرمایه‌گذاری و روابط مالی بین‌المللی واقعاً کاهش پیدا کند، احتمال همکاری، سرمایه‌گذاری مشترک و حتی خرید سهام پراپ‌های ایرانی توسط شرکت‌های خارجی را نیز نمی‌توان نادیده گرفت. 
یک مجموعه خارجی برای ورود به ایران به کاربران، شناخت بازار، برند، پشتیبانی فارسی، بازاریابی، شناخت رفتار معامله‌گر ایرانی و زیرساخت محلی نیاز دارد. پراپ ایرانی نیز ممکن است به سرمایه، فناوری، نقدینگی، شریک بروکری یا شبکه بین‌المللی نیاز داشته باشد. این دو نیاز می‌توانند مکمل هم باشند. 
نمونه اف‌تی‌ام‌او و اوآندا نیز نشان داده که در سطح جهانی مرز میان بروکری و پراپ می‌تواند به قراردادهای سرمایه‌گذاری و ساختارهای شرکتی بزرگ‌تر منتهی شود. 
منبع: FTMO - OANDA acquisition
بنابراین یکی از سناریوهای جالب آینده می‌تواند این باشد که یک پراپ ایرانی به‌جای حذف شدن در برابر شرکت خارجی، به شریک محلی آن تبدیل شود. 

اگر بازار پراپ در ایران به اندازه کافی بزرگ شود، مسئله تنظیم‌گری نیز دیر یا زود مطرح خواهد شد. حمایت دولت لزوماً به معنی پرداخت وام یا پول به شرکت‌های پراپ نیست. شاید مهم‌ترین حمایت، ایجاد چارچوب حقوقی مشخص باشد. شرکتی که نمی‌داند در آینده تحت چه مجوزی فعالیت خواهد کرد، چگونه باید مالیات بدهد، روابطش با تریدر چه قالب حقوقی دارد یا چطور می‌تواند با شرکت خارجی قرارداد ببندد، برای جذب سرمایه نیز با مشکل روبه‌رو خواهد شد. اگر روزی صنعت پراپ به رسمیت شناخته شود، قواعد مشخص برای فعالیت شرکت‌ها می‌تواند به نفع مجموعه‌های معتبر باشد. شرکت‌های دارای سرمایه، زیرساخت، سابقه پرداخت و ساختار حقوقی قوی‌تر راحت‌تر می‌توانند اعتماد بازار را به دست آورند و فعالیت مجموعه‌های فاقد پشتوانه نیز دشوارتر می‌شود. از این زاویه، رفع تحریم می‌تواند هم‌زمان با بلوغ مقرراتی صنعت پراپ ایران همراه شود. 

اگر بازار باز شود، صرف داشتن چند چالش و یک پنل کاربری دیگر مزیت رقابتی بزرگی نخواهد بود. پراپ آینده باید تجربه کاربری بهتر، پلتفرم پایدارتر، برداشت سریع‌تر، قوانین روشن‌تر، پشتیبانی حرفه‌ای‌تر و گزارش‌های دقیق‌تری از عملکرد تریدر ارائه کند. در مرحله بعد، باید نشان دهد که از داده کاربران چگونه برای مدیریت ریسک استفاده می‌کند و تریدر حرفه‌ای چه مسیری برای افزایش سرمایه دارد. 
شرکتی که بتواند تریدر را از یک حساب کوچک به سرمایه چندصدهزار یا چندمیلیون دلاری برساند، نسبت به شرکتی که فقط بارها یک چالش مشابه می‌فروشد، ارزش بسیار متفاوتی خواهد داشت، حتی خدماتی که امروز پراپ‌های ایرانی به دلیل شرایط خاص بازار برای جلب اعتماد ارائه می‌کنند نیز باید ارتقا پیدا کند، چون در بازار آزادتر سطح مقایسه دیگر فقط چند شرکت داخلی نیست. معیار، استاندارد جهانی خواهد بود. 

به احتمال زیاد خیر. 
کشورهایی که هیچ‌یک از محدودیت‌های ایران را ندارند نیز بازار بزرگ پراپ دارند. وجود شرکت‌هایی مانند اف‌تی‌ام‌او، دِ فایورز و تاپ‌استپ خود نشان می‌دهد که دلیل وجود پراپ فقط تحریم نیست. 
منبع: FTMO - Trading Platforms
دلیل اصلی وجود پراپ یک مسئله اقتصادی ساده است: همه تریدرهای ماهر سرمایه کافی ندارند و همه صاحبان سرمایه نیز توانایی ترید ندارند. پراپ تلاش می‌کند میان این دو طرف ارتباط ایجاد کند. تا زمانی که معامله‌گری وجود داشته باشد که مهارت بیشتری از سرمایه شخصی خود دارد، مدل پراپ نیز می‌تواند ارزش اقتصادی داشته باشد. آنچه رفع تحریم احتمالاً از بین می‌برد، اصل پراپ نیست؛ بلکه مزیت‌هایی است که تنها از محدود بودن بازار به وجود آمده‌اند. 

اگر روزی ایران به‌صورت پایدارتر به سیستم مالی جهانی متصل شود، بازار پراپ احتمالاً وارد سخت‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین مرحله تاریخ خود خواهد شد. از یک طرف تریدر ایرانی انتخاب‌های بیشتری پیدا می‌کند. بروکرها و پراپ‌های خارجی بیشتری ممکن است برای او در دسترس باشند، انتقال پول ساده‌تر شود و سرمایه‌گذاری مستقیم در بازارهای جهانی نیز امکان بیشتری پیدا کند. از طرف دیگر همان باز شدن اقتصاد می‌تواند امکانات تازه‌ای برای پراپ‌های داخلی فراهم کند؛ دسترسی به سرمایه خارجی، فناوری، تأمین‌کنندگان خدمات مالی، شرکای بین‌المللی و حتی امکان توسعه فعالیت خارج از ایران. 
در چنین بازاری احتمالاً پراپ‌های ضعیف‌تر تحت فشار قرار می‌گیرند، اما پراپ‌های معتبر می‌توانند بسیار بزرگ‌تر از امروز شوند. حساب‌های کوچک ممکن است بخشی از جذابیت خود را از دست بدهند و در مقابل حساب‌های ۵۰۰ هزار دلاری، یک میلیون دلاری و مسیرهای چندمیلیون دلاری اهمیت بیشتری پیدا کنند. رقابت از قیمت چالش به کیفیت سرمایه، مدیریت ریسک، شفافیت و مسیر رشد تریدر منتقل می‌شود و شاید مهم‌تر از همه، تعریف «بهترین پراپ» تغییر کند. 
امروز ممکن است بهترین پراپ برای یک تریدر ایرانی مجموعه‌ای باشد که امکان دسترسی راحت‌تر، قوانین مناسب و پرداخت قابل اعتماد داشته باشد. در آینده، بهترین پراپ باید در کنار تمام این موارد بتواند با استانداردهای جهانی رقابت کند. به همین دلیل رفع تحریم را نباید صرفاً تهدیدی برای صنعت پراپ دانست. رفع تحریم می‌تواند پایان دوران پراپ‌های متوسط و آغاز دوران پراپ‌های حرفه‌ای در ایران باشد. 
شرکت‌هایی که فقط از محدودیت بازار سود می‌بردند ممکن است سهم خود را از دست بدهند؛ اما شرکت‌هایی که در سخت‌ترین شرایط بازار اعتماد ساخته‌اند، فناوری توسعه داده‌اند، مدیریت ریسک آموخته‌اند و جامعه‌ای از تریدرهای حرفه‌ای ایجاد کرده‌اند، ممکن است با باز شدن اقتصاد نه کوچک‌تر، بلکه چند برابر بزرگ‌تر شوند. در نهایت، پرسش واقعی این نیست که «بعد از رفع تحریم پراپ باقی می‌ماند یا نه؟» 
پرسش اصلی این است: کدام پراپ برای رقابت در بازاری که دیگر محدود به ایران نیست آماده است؟