مقایسه مدل‌های تقسیم سود پراپ‌ها؛ آیا ۱۰۰٪ برداشت سود واقعاً ممکن است؟

فرض کنید دو شرکت پراپ هر دو ادعای پرداخت ۹۰ درصد سود را دارند. 

در شرکت اول:

• برداشت سود هر ۳۰ روز امکان‌پذیر است. 
• محدودیت‌های متعدد روی معاملات وجود دارد. 
• بخشی از سود به دلیل قوانین داخلی قابل برداشت نیست. 

در شرکت دوم:

• برداشت سود سریع‌تر انجام می‌شود. 
• محدودیت کمتری وجود دارد. 
• ساختار محاسبه شفاف است. 
در این شرایط، عدد ۹۰ درصد به‌تنهایی نمی‌تواند معیار مناسبی برای انتخاب باشد. 

تریدرها حرفه‌ای معمولاً به موارد زیر توجه می‌کنند: 

• سرعت تسویه حساب
• شفافیت قوانین
• ثبات قوانین
• حداقل روزهای معاملاتی
• امکان برداشت سودهای کوچک و متوسط
• نحوه محاسبه سودهای بزرگ

به همین دلیل است که صرفاً مقایسه درصدهای تبلیغاتی نمی‌تواند تصویر دقیقی از شرایط یک پراپ ارائه دهد. 

پاسخ کوتاه این است: بله؛ اما باید دید این ۱۰۰ درصد دقیقاً برای چه بخشی از سود در نظر گرفته شده است. 
بسیاری از شرکت‌ها در تبلیغات خود عبارت «تا ۱۰۰ درصد سود» را استفاده می‌کنند، اما زمانی که تریدر وارد جزئیات قوانین می‌شود متوجه می‌شود شرایط و محدودیت‌های مختلفی وجود دارد. 
بنابراین همیشه باید به متن قوانین و نحوه محاسبه سود توجه کرد، نه صرفاً تیترهای تبلیغاتی. 

در رابین‌سود ساختار برداشت سود به‌صورت پلکانی طراحی شده است. 
هدف این مدل آن است که سودهای متعارف و قابل دستیابی تریدرها با بیشترین سهم ممکن به خود آن‌ها تعلق بگیرد. 
بر اساس این ساختار:

تا 3 درصد سود نسبت به بالانس اولیه حساب، 100 درصد سود متعلق به تریدر است. 
از 3.01 تا 6 درصد سود، 50 درصد سود این بازه به تریدر تعلق می‌گیرد. 
از 6.01 تا 9 درصد سود، 25 درصد سود این بازه به تریدر تعلق می‌گیرد. 
از 9.01 درصد به بالا، 10 درصد سود این بازه به تریدر تعلق می‌گیرد. 

نکته مهم این است که محاسبه به‌صورت پلکانی انجام می‌شود، یعنی ورود به یک بازه جدید باعث نمی‌شود سودهای قبلی نیز با درصد جدید محاسبه شوند. 

فرض کنید یک تریدر روی حساب ۱۰,۰۰۰ دلاری به سود ۵ درصد رسیده است. 

در این حالت:
• سه درصد اول معادل ۳۰۰ دلار است. 
• این بخش به‌طور کامل به تریدر تعلق می‌گیرد. 
• دو درصد بعدی معادل ۲۰۰ دلار سود است. 
از این بخش، ۵۰ درصد به تریدر تعلق می‌گیرد. 

بنابراین:
• سهم بخش اول: ۳۰۰ دلار
• سهم بخش دوم: ۱۰۰ دلار

جمع برداشت تریدر: 
۴۰۰ دلار
در حالی که سود کل حساب ۵۰۰ دلار بوده است. 

یکی از رایج‌ترین برداشت‌هایی که در فضای پراپ‌تریدینگ مطرح می‌شود این است که هر شرکتی سهم بیشتری از سود را به تریدر پرداخت کند، احتمالاً مدل کسب‌وکار آن بر پایه فروش چالش بنا شده است؛ اما واقعیت بازار جهانی پراپ‌تریدینگ پیچیده‌تر از این نگاه ساده است. 
اگر ساختار شرکت‌های مطرح دنیا را بررسی کنیم، مشاهده می‌شود که مدل درآمدی آن‌ها معمولاً ترکیبی از چند منبع مختلف است. 
این منابع می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• هزینه شرکت در چالش‌ها
• مدیریت ریسک پرتفوی تریدران
• همکاری با تأمین‌کنندگان نقدینگی
• درآمدهای عملیاتی و زیرساختی
• سرمایه اختصاص‌یافته به معاملات
• مدل‌های پوشش ریسک و هجینگ

به همین دلیل نمی‌توان صرفاً از روی درصد تقسیم سود درباره ساختار مالی یک پراپ قضاوت کرد. 
در سال‌های اخیر بسیاری از پراپ‌های بزرگ بین‌المللی نیز مدل‌های ۹۰ درصد، ۹۵ درصد و حتی ۱۰۰ درصد سهم سود را برای بخشی از کاربران خود ارائه کرده‌اند. با این حال هیچ تحلیل‌گر حرفه‌ای صرفاً بر اساس درصد تقسیم سود درباره وجود یا عدم وجود سرمایه‌گذار قضاوت نمی‌کند. 
معیارهای مهم‌تر شامل ثبات پرداخت‌ها، شفافیت قوانین، کیفیت زیرساخت، سرعت تسویه و سابقه فعالیت شرکت است. 
در واقع سؤال اصلی این نیست که «چند درصد سود به تریدر می‌رسد. 
سؤال اصلی این است که آیا این مدل در بلندمدت پایدار است و شرکت توانایی اجرای تعهدات خود را دارد یا خیر؟ 
به همین دلیل تریدران حرفه‌ای معمولاً به جای تمرکز بر شایعات، عملکرد واقعی شرکت را ارزیابی می‌کنند.